şiir
Erdal Dizman
fotoğraf
Gülizar Baki

şiir- Erdal Dizman

Sıkıldım döngüden; yat – kalk asker gibi

Yok silah, yok kurşun

Çektiğim angarya; nefes al – ver insan gibi

Yok canım, yok kanım.

Kafam şişti gürültüden; tak – tuk iner çekiç gibi

Yok ahenk, yok melodi

Kaçtım kalabalıktan; tıkış – tıkış balık istifi

Yok sessizlik, yok dinginlik

Geldim görünmeden; vın – vın çığlık gibi

Yok zaman, yok mekan

Döndüm renkten renge; siyah – beyaz film gibi

Yok gökkuşağı, yok pastel boya

Sevdim sezdirmede ; hey – hey bayram gibi

Yok başı, yok sonu

Damladım gözyaşından; pıt – pıt aşk gibi

Yok derya, yok deniz

Söndüm küllenmeden; cos – cos duman gibi

Yok demlenmek, yok pişmek

Öldüm gömülmeden; pat – küt düşer gibi

Yok sesin, yok kokun

Ayrıldım bir elveda demeden; ah – vah yas tutar gibi

Yok dönüş, yok görüş

Kelepçeler aman vermeden; zangır – zangır titrer gibi

Yok vuslat, yok evim

Şiir- Erdal Dizman

fotoğraf- Gülizar Baki

Sonraki
Hiszen