Şiir: Serkan Öztürk

Fotoğraf: Tatiana Syrikova

Kızıma küstüm ben kızıma

Gelmedi hayırsız bir yanıma

Çalmadı günlerdir kapımı

Sormadı halimi, hatırımı

Babaya düşkündü hani kızları

Böyle değilmiş gerçek oysa

Çıkmadı bile telefonlarıma

İstemezdim bunu yapmayı ama

Kızıma küstüm ben kızıma

Hiç  kızım bile yokken hatta

İnsanın küsecek evladı

Nazlanacağı kızı

Ya da kızacağı oğlu

Olmalı şu hayatta

Ben isterdim bir evlat ama

Vermedi Yaradan bunu bana

Küsecek değilim ya Ona

Ben de küstüm kızıma

Ne aradı ne sordu beni

Ne sarıldı boynuma

Ne de dedi candan bir baba”

Kaynatmadı bir kap çorba

Örtmedi üzerimi uyuduğumda

Hadi geçtim bütün bunları da

Doğmadı bile hayatıma

İmrenirim evladı olana

Kızın mı var, derdin var mı hala?

Kızın mı yok derdin çok,

valla!

Şubat 21 

Şiir: Serkan Öztürk

Sonraki
Önsöz