Şiir: Hakan Yiğit

 

Ben henüz küçüktüm
Anamın elleri gezerdi yüzümde
Pusu kuşlarının sesi yankılardı dağlarda
Bir sessiz bir soğuk karanlıkta
Akşam ayazı çöktü müydü dağın eteklerine
Üşürdüm anamın kollarında


Bu yüzden sevemedim akşamları da
Alıcı kuşları düşürür aklıma
Kalırım uzaklarda hem de çok uzaklarda



İnce parmakları çenemde gezer
anamın
-kaldır başını korkma ben onları kovarım
derdi
O zaman
Gecede ay gülerdi
Yeryüzü gülerdi, gökyüzü gülerdi
Anamın yüzü gülerdi
Başımı kaldırınca görürdüm
Anamın yüzü dünya kadar güzeldi

 

Şubat 21

 

Şiir: Hakan Yiğit