Cizre havaalanı yoluna paralel akan Dicle Nehri’ni izlerken farkettim annemin gözlerinin rengi de böyle, Dicle yeşili. Anneannem içine gömdüğü acılarını, memleketini, aşkını Dicle ve İdil olarak kucağına almış. Ve bence bu hikayede benim yerim sadece anlatıcı olmamalı. Çünkü bilmek eylem gerektirir ve çözüm… Devamını Oku
O gece, o çardakta, o mutlu yuvamız, ne kadar büyük bedeller ödenerek oluşturulmuş onu öğrenecektik. Ve ben hâlâ düşünürüm bir ana kızına bunu nasıl yapar? Ve kötü başlayan bir hikâye nasıl aşkla son bulabilir? Bu aşk mıdır yoksa mecburiyet mi? Devamını Oku